The post Віншаванне са святамі ад імя Маладых хрысціянскіх дэмакратаў appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

У роліку вы пачуеце, хто аб’яднаў Еўропу пасля Другой сусветнай вайны і чаму дзень Еўропы святкуецца 9 траўня?

Прыемнага прагляда!

The post Хто аб’яднаў Еўропу? appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

    Адкрыты ліст  Генеральнаму  пракурору  Рэспублікі  Беларусь

Спадару  Аляксандру  Канюку

“аб  глумленьні  над  сувэрнітэтам  Беларусі,

праявах  нянавісьці  да  беларускага  народу,           

пагрозы  збройнай  расправы  і

праявах  рускага фашызму”   

Спадар  Генеральны пракурор.

11  жніўня  2012 г.  у  садовым  таварыстве  “Атам”  рускі  па  паходжаньню  чалавек,  які  прыехаў  у  Беларусь  з  Дагестану  (фармальна  атрымаўшы грамадзянства  Рэспублікі  Беларусь   ў  1991 годзе,  але  сэрцам  сьвядома  не  прыняўшы),  публічна  і  агрэсыўна  прапагандаваў  ваяўнічы  вялікадзяржаўны  рускі  імперскі  шавінізм,  глуміўся  зь  Беларусі,  як  суверэннай  дзяржавы,  прапагандаваў  нянавісьць  да  беларусаў  і  пагражаў  арганізаванай  збройнай  расправаай.

Пра  дэталі  падзеі

11  жніўня  2012  ўвечары  на  вуліцы  садовага  таварыства  “Атам”   я  сустрэў     спадара  Ўладзімера  Дзюкарава.   На  яго  пытаньне,  чаго  я  кульгаю,  адказаў,  што  “цягнуся  з  лазьні”.  Пасьледаваў  гнеўны  вокрык:   “Говори  по-русски!”  На  што  я  запярэчыў:  “А  навошта?  Я  беларус.  Тут  беларуская  зямля”.   Далей  пайшоў  шалёны  крык,  што  “это  русская  земля!  здесь  должен  быть  русский  язык!”,  што  “здесь  нет  беларусов,  все  здесь  пшеки   и    жиды”  і  нас тут  трэба  “бить,  воевать,  стрелять”.  І  дадаў,  што ёсьць    людзі (?)  і  што  сыны  яму  дапамогуць.  І  тут жа  ўдарыў  мяне    два  разы  кулаком  у  твар.   

Праз  колькі  хвілін  сп.  Дзюкараў  усё раней  ім  сказанае   дакладна   пацьвердзіў    старшыні  садовага  таварыства  сп.  Аляксею  Сушчонку. 

На  наступны  дзень  сын  Дзюкарава  пагражаў  мне  фізычнай расправай,  а  таксама    спаліць  дом.   

Як  сьведка  і  ўдзельнік  гэных  падзей  я  зьвярнуўся  ў  праваахоўныя  ворганы  (Мінскае  РУУС,  пракуратуру  Мінскага  раёну  і  Мінскай  вобласьці,  Генеральную  пракуратуру  і  КДБ)  з  просбай  даць  кваліфікаваную  ацэнку  ўчынку  спадара  Дзюкарава.  Дакладнасьць  прыведзеных  у  маёй   заяве  ўсіх (!)  фактаў  пацьверджана  паказаньнямі  сьведкаў  і  ўскосна  пастановай  суду  Мінскага  раёну.  Вось   цытата: 

“Объяснения  потерпевшего  и  указанных  свидетелей,  которые  согласуются  между  собой,  получены  в  порядке,  установленном  ПИКоАП  Республики  Беларусь.  Противоречий  в  пояснениях  не  имеется,  они  являются  последовательными  и  логичными  с  учётом  возникшей  негативной  ситуации  между  сторонами,  которым  не  доверять  у  суда  оснований  не  имеется”.

У той жа  час  гэтыя  факты  сьвядомага  цынічнага  глумленьня   з сьвятыняў   сувэрэннай дзяржавы  Рэспубліка  Беларусь,  агрэсыўнай  пагарды  да  тутэйшага  насельніцтва  Мінскае  РУУС  і  суд  Мінскага  раёну  далікатна  інтэрпрэтавалі  толькі  як  дробнае  адміністрацыйнае  правапарушэньне  кшталту  “стасункаў  Івана  Іванавіча  з  Іванам  Нікіфаравічам”,  а  не  як  пагрозы  пэўным  злачынствам  супраць  грамадзтва.

Аднак  пракуратура  Мінскага  раёну,  а  затым  пракуратура  Мінскай  вобласьці  не  пагадзіліся  з  такім  падыходам.  Апошняя  прыйшла  да  такой  высновы: 

  “Праверка  праведзена  няпоўна,  у  сувязі  з  чым  пракуратурай  вобласці  12.02.2013  указаная  пастанова  органа  дазнання  аб  адмове  ва  ўзбуджэнні  крымінальнай  справы  скасавана  і  матэрыялы  для  правядзення  дадатковай  праверкі  накіраваны  ў  Мінскае  РУУС,  адкуль  Вам  будзе  паведамлена  аб  яе  выніках.”

З  Мінскага  РУУС  насуперак  патрабаваньню  арт. 18  закону  № 300-3  “Аб  зваротах  грамадзян  і  юрыдычных   асоб”  атрыманы  адказ-адпіска  без  аналізу  і  абвяржэньняў   прадстаўленых  фактаў  і  фармулёвак.  З  адказу  вынікае,  што  матэр’ял  справы  дадаткова  не  дасьледаваўся,  спасылкі  на  адпаведныя  заканадаўчыя  акты  для  матывацыі  вынікаў  адсутнічаюць.

Мяркую,

1.   што  ахайваньне,  зьнявага  Беларускай  дзяржаўнасьці,  сувэрнітэту краіны,  пагрозы  арганізаванай  расправы  зброяй   з  тутэйшым  народам  (гатоўнасьць  “біць,  ваяваць,  страляць”  і,  што  “ёсьць  людзі” (!? – цікава было б  устанавіць,  што   гэта  за  людзі,  ці  арганізацыя?)   і  што  сыны  яму  дапамогуць)      маюць  пэўную  кваліфікацыю  ў  юрыдычных  актах,  якую  павінны  вызначыць  праваахоўныя  ворганы.

2. што глумленьне  зь  беларускага народу (!), (а  не  з  адной  асобы),   пагарда  да  нацыянальнай  годнасьці  беларусаў,  да  іх  мовы  (“здесь  нет  беларусов,  все  здесь пшеки   и    жиды”,  “это  русская  земля  и  здесь  должен  быть  русский  язык”)  таксама  маюць  пэўную  кваліфікацыю  ў  юрыдычных  актах.

3.  што  пагрозы  фізічнай  расправы  з  асобным  чалавекам  і  пагроза  спаліць  яго  маёмасьць  (дом)   насуперак  Пастановы  Мінскага  РУУС  –  маюць  пэўную  ацэнку  ў  нашым  заканадаўстве. 

Я,  Вусовіч  Антось,  нічога  ня  маю  супраць  жыдоў.  Да слова,  гэта  спрадвечны  нейтральны    назоў юдэяў  у  Беларусі  і  ў  Еўропе.

 Дзюкараў, як  чалавек,  выхаваны  ў рускай,  бальшавіцкай  культуры  адпаведнай  ментальнасьці,  надае  гэтаму  слову –“ жыд” – негатыўны сэнс.

А вось  тэрмін “пшэкі” – гэта  абразьлівая  форма  для  каталікоў,  палякаў   і жыхароў  Заходняй  Беларусі,  як  і  зьняважлівае –  “бульбаш”.

Я  асабіста  ганаруся  сваёй  нацыянальнасьцю – беларус. І  не  хачу,  каб  мяне  называлі  ані  рускім,  ні  амерыканцам,  ні  палякам,  ні жыдам.

З  павагай  стаўлюся  да  ўсіх людзей,  што  пусьцілі  карані ў  Беларусі,  працуюць  на  свой  дабрабыт  і  дабрабыт  Беларусі  і  ня  пярэчаць  майму  праву  быць  Беларусам  і  мець  нацыянальную  дасьведчанасьць.

Усё  іншае  ад  лукавага.

Я  не  жадаю  “крыві”  гэтага  сталага  ўжо  чалавека  і  не  прагну  пасадзіць  яго  за  краты.  Але  лічу,  што  гэтаму  чалавеку  рускага  паходжаньня,  які  ў  1991 годзе  фармальна  атрымаў  грамадзянства  Рэспублікі  Беларусь,  але  не  прыняў  яго  сэрцам,  кампетэнтны  дзяржаўны  ворган  мусіць (!)  пісьмова    належным  чынам  патлумачыць (!)  абавязкі   Грамадяніна  Рэспублікі  Беларусь:

–         шанаваць  Канстытуцыю  Беларусі,  яе законы  (арт.52  Канстытуцыі);

–         ахоўваць  сувэрэнітэт (арт.57  Канстытуцыі);

–          ведаць  і  шанаваць  мову,  гісторыю,  культуру  ды  іншыя  нацыянальныя  і  дзяржаўныя  каштоўнасьці  (арт.54  Канстытуцыі).

Пры  нязгодзе  спадара  Ўладзімера  Дзюкарава  пагадзіцца  з  вышэй  згаданымі  абавязкамі  Грамадзяніна  –  прыцягнуць  яго  да  строгай  адказнасьці  ў  адпаведнасьці  зь  дзейным  заканадаўствам. 

Гэта  ня  просты   бытавы  выпадак.  І, на  жаль,  не  адзінкавы.

Нядаўні   выпадак, калі  міліцыянты  затрымлівалі    педагога,  які  размаўляў  па-беларуску  са  студэнтамі  на  ганку  кансэрваторыі.   

Міліцэйскі  патруль  каля  магазіна  “Еўрапейскі”,  пачуўшы  беларускую  мову,     паказвае  ў  мой  бок – “па беларуску  гаворыць”.

Быць  беларусам  ужо небясьпечна?

У  сьнежні  2012 г  на  бетоннай  сьцяне  плоту  Белтэлерадыёкампаніі  ў  праходзе  ад  вул. Макаёнка  да  медсанчасткі  заводу імя Вавілава  зьявіўся  вялікі  надпіс  “Мы  русские !  С нами  Бог”.  Успамінаюцца  i  другія  лозунгі-заклікі  „Deutschland über alles”  i  „Gott  mit  uns“.  Небясьпечныя  паралелі.

Праз  некаторы  час  зьнізу  пад  лозунгам,  што  ўслаўляў  рускіх,  зьявіўся  другі  –  “Маскаль,  “Go  home”,  д’ябла”. 

Гэтыя  надпісы  красуюцца  і  сяньня.

Сьвежы  выпадак  у  дзяржаўнай  установе,  (ёсьць  афіцыйныя  сьведкі).  Падказваю  чалавеку  колькі  зараз  часу.  Злосны  вокрык  “Говори  по-русски!  Я  не  гражданин  Белоруссии!  Не  понимаю  вашего  языка!”

Чванства  некаторых  рускіх  перайшло  межы?  Рускі  чалавек безнаказна  здзекуецца  над  беларусам  у  яго ж  доме – у  Беларусі?! –  Нонсэнс.  Мы  –  ніжэйшая  раса?! 

А  яшчэ  ёсьць  “РНЕ”.

Дажылі?! 

 І  праваахоўныя  ворганы  ва  ўпор  не  жадаюць  гэтага  бачыць!? 

Дзеля  чаго?  Каб  не  пакрыўдзіць  “старэйшага  брата”?    Які  ўжо  амаль  сядзіць  у  беларуса  на  карку.  Інкарпарацыя  ў  склад  Расейскай  імперыі  ідзе  поўным  ходам.  Нахабна  ўбіваецца  ў  галовы  існаваньне  міфычнай  “саюзнай  дзяржавы”.  Расейцы  скупляюць  жытло  і  дзяржаўную  маёмасьць.  Ва  ўгоду  расейскім  алігархам  мяркуецца  зьнішчыць  “Маскоўскі  аўтавакзал”  у  Мінску.  І  неўзабаве  беларус  застаецца  ў  сваім  доме-Беларусі,  на  сваёй  зямлі  без  ані  нічога. 

І  тады  поўнасьцю  загаспадарыць  расейскі  алігархічны  капітал. 

Расея  ад  часоў  падзелу  Вялікага  Княства  Літоўскага (сяняшняя Беларусь)  і  да  сяньня  глядзіць  на  нашу  Краіну,  як  на  здабычу.

Далучыўшы ВКЛ  пад  хлусьлівым  лёзунгам  “присоединение  единоверцев”  Екацярына-2  атрымала  не  “православных-единоверцев”,  а  75 %  уніятаў  і  толькі  5 %    праваслаўных,  астатнія  пратэстанты  і  жыды.  Пасьля  паўстаньня  1831 г.  “во  избежание  памяти  ненужной”  Расея  пераназвала  Літву  ў  Беларусь,  забараніла  нашу  мову,  уніяцкую  царкву  і  кнігадрукаваньне.  А  пасьля  паўстаньня  1863-64 гадоў  забараніла  і  гэты  назоў,  замяніўшы  яго  на  “Северо-Западный  край”.  У  1919 годзе  была  задушана  Беларуская  Народная  Рэспубліка.

І  вось  да  сяньня,  засеўшыя  ў  некаторых  галовах  заімшэлыя,  шавіністычныя,  вялікадзяржаўныя  лёзунгі  не  даюць  спакою.  І  нават  просты  чалавек,  прыехаўшы  з  Расеі,  ужо  лічыць  сябе  гаспадаром  у  Беларусі,  мае  сьмеласьць  зьбіваць  беларуса,  пачуўшы  беларускую  мову  і  гатовы  распраўляцца  зброяй  і  вайной  за  тое,  што  Вы  беларус,  лічыць  Вас  недачалавекам  (“няма  беларусаў,  усе  пшэкі  і  жыды”).

Дзікунства  пяшчэрнае  1930-х  гадоў.   Дык  жэ  гэта  ўжо  фашызм!

А  вы,  спадарства  міліцыя,  пракуратура,  КДБ  не  жадаеце  гэта  заўважаць?!   

–  Чаму?  Каму  гэта  выгодна?  Хто  вы  там  усе?  Вельмі  цікава,  хто  з  вас  беларусы?   Ва  ўсе  часы  беларусамі  кіравалі  “мураўёвы,  мясніковы, цанавы,  панамарэнкі”. 

–        А  хто  сяньня?    Інтарэсам  якай  дзяржавы  вы  служыце? 

І  апошняе.  Нам  усім,  хто  тут  “пусьціў  карані”  на  добры  розум  наканавана  жыць  разам.    Усялякі  падзел  на  сваіх  і  чужых  –  бяда.  А  таму  здаровым  глуздам  мусім  разумець  катэгарычную  неабходнасьць  разьвітацца  з  заімшэлымі,  вялікадзяржаўнымі,  шавіністычнымі  поглядамі  на  Беларусь,  як  “Северо-Западный  край”.

Пэўная  частка  нашага  грамадзтва  –  людзі,  закінутыя  сюды  воляй  лёсу  “за  савецкім  часам”,  мала,  альбо  ніколі  не  цікавіліся  мовай,  гісторыяй,  ці  культурай  народа,  сярод  якога  жылі.    Яны  жылі  ў  асяродку  рускай  культуры  і  “языка”,  І  калі   на  іх  “зваліўся”  сувэрнітэт  Беларусі,  яны  былі  агаломшаны.

Атрымаўшы  грамадзянства  Рэспублікі  Беларусь  у  1991 г., якога  яны  ня  прасілі, –  гэтыя  людзі  ня бралі  і  ня   ўзялі (!)  на  сябе  абавязкі   Грамадзяніна: 

–         паважаць  Канстытуцыю  Беларусі  і  яе законы;

–         аберагаць  сувернітэт;

–         ведаць  і  шанаваць  мову,  гісторыю,  культуру  ды  іншыя  нацыянальныя  і  дзяржаўныя  каштоўнасьці.

Адсюль іх пазіцыя чужых людзей з чужымі постімперскімі інтарэсамі.  Ім  і  зараз  не  патрэбныя   ні  нашая  мова,  ні  гісторыя,  ні  культура,  ані  людзі,  сярод  якіх  яны  жывуць.  Яны  паталагічна  ня  ўспрымаюць  Беларусь,  як  незалежную  дзяржаву.

У  сваім  упартым  невуцтве    гэтыя  людзі  ня  здольныя  разумець,  што  ў  сваёй    беларусафобіі,  супраціву  ўсяму  нацыянальнаму  беларускаму,  яны  зьняважаюць  беларусаў,  выклікаюць  пратэст  і  нянавісьць  і  распальваюць   міжнацыянальную  варожасьць.

Усё  гэта  не  бяскрыўднае  дробнае  хуліганства,  “з  п’яну”  на  бытавым  роўні, а  пэўныя  злачынствы  дзяржаўнага  роўню  –  “што  ў  цьвярозага  на  уме,  то  ў  п’янага  на  языке”.  

Гэта  прарастаючае,  ці  ўжо  сасьпелае  небясьпечнае  пустазельле  рускай        фашыстоўскай  афарбоўкі  стала    праяўляцца  ў  сувэрэннай  Беларусі,  пакуль  што,  на  бытавым  роўні.  Небясьпеку  гэтага  фашыстоўскага  пустазельля  неабходна, пакуль  не  запозна,  паказваць  грамадзтву  і  катэгарычна  выкарчоўваць.

Спадар  Генеральны  пракурор.

Прашу  Вас,  як  грамадзяніна  Беларусі  паглядзець  на  гэтыя  факты  з  пазыцыі  годнасьці  і  гонару  нашай  дзяржавы,  усьвядоміць  недапушчальнасьць існаваньня  такой  рэчаіснасьці  і,  як  Генпракурор,  прыняць  меры,  каб  праваахоўныя  ворганы  супрацьстаялі  такім  праявам.

Антось  Вусовіч,

грамадзянін  Рэспублікі  Беларусь.                 

А вось такі адказ атрымаў Антось Вусовіч з Пракуратуры:

       ПРАКУРАТУРА

МІНСКАЙ  ВОБЛАСЦІ

30.04.2013   № 19-27-2013                                   Вусовічу  А.

                                                                               вул. Парніковая, д. 3,  кв. 104

Ваш  зварот,  атрыманы  з  пракуратуры  Брэсцкай  вобласці,  аб  нязгодзе  з  рашэннем  Мінскага  РУУС  аб  адмове  ва  ўзбуджэнні  крымінальнай  справы  ад  31.03.2013  разгледжаны  ў  пракуратуры  вобласці  з  вывучэннем  матэрыялаў.

Вы  просіце  прыцягнуць  Дзюкарава  У.Г.  да  крымінальнай  адказнасці ў сувязі з выказваннем  ім у Ваш бок знявагі, чым па Вашым меркаванні  здзейснены  наўмысныя  дзеянні,  накраваныя  на распальванне  нацыянальнай  варожасці  або  розні.

З   матэрыялаў   бачна,   што  ў   прызначаных   дзеяннях   Дзюкарава У.Г. адсутнічаюць прыкметы якога-небудзь злачынства, а маецца склад  адміністрацыйнага правапарушэння, прадугледжанага арт. 9.3 КоАП  (знявага), за што Дзюкараў У.Г. пастановай суда Мінскага раёна  ад 17.10.2012  прыцягнуты  да  адміністрацыйнай  адказнасці.

У  дзеяннях  Дзюкарава  І. У.  адсутнічаюць  прыкметы  адміністрацыйнага  і  крымінальнага  правапарушэнняў.

У  выпадку  нязгоды  з  прынятым  рашэннем  Вы  маеце  права  абскарлзіць  яго  пракурору  Мінскай  вобласці.

Першы  намеснік

пракурора  вобласці                                                                    М. І. Пілінкевіч

The post Змаганне за нацыянальную годнасць: Пракуратура адмаўляецца ўзбуджаць справу за абразу беларусаў расейцам appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).