Марадзёрства

15.05.2017, 15:30  |  Блог Таццяны Севярынец, Грамадства

Марадзёрства

 

Ёсць у Віцебску адзінае цудоўнае дрэўца, якое пасадзіў невядомы добры чалавек. Міндальнае. Пэўна, пасадзіў у спадзяванні, што выжыве яно ў нашым паўночным горадзе і будзе радаваць сваім квяценнем. Калі два гады таму яно дало першыя кветкі, увесь горад хадзіў на яго любавацца, бо прыгажосць незвычайная. Для кагосьці стала яно любімым, нават адным з месцаў, куды пачалі вадзіць гасцей горада. Каб з мілатой пахваліцца: "Вось, а ўнас ёсць!” І расце ж у самым цэнтры, насупраць драматычнага тэатра, паблізу Пушкінскай пляцовачкі, помніка, мосту.

 

У гэтым годзе вясна прыпазнілася. І калі раней ў першыя травеньскія дні дрэўца ўжо ваўсю квітнела, невялічкае, з раскідзістым веццем, абсыпаным ружовымі кветкамі, то зараз толькі-толькі чаромха выпусціла свае духмяныя гронкі.

Мы ж з унукамі выправіліся наведаць міндаль… Тое, што мы ўбачылі, увяло ў роспач. Быццам бязрукі цырульнік, што з гарадской танюткай прыгажуні, састрыгшы ёй пасмамі шыкоўную шавялюру, пераўтварыў яе ў няшчаснае стварэнне… Вецці абламаныя, дзе і зрэзаныя, і кветак яшчэ няма. Ружовыя бубкі як слёзы дзе-нідзе сярод лісця… Хто? Навошта?!

Марадзёрства

 


 

Пэўна, вам знаёмае пачуццё агіды, болю, бездапаможнасці, злосці, калі нехта пачварны ўпотай б’е ліхтары, крадзе ваш ровар, прышпілены ў чаканні гаспадара, выносіць з хаты каштоўнае вам, забірае на могілках кветкі, ламае і крышыць помнікі, хто падчас якой бяды, калі вы ратуеце жыццё, лезе ў ваш пакінуты дом, хто рыецца на месцах расстрэлаў, выдзірае з чарапоў залатыя зубы… Яны без твару, гэтыя нелюдзі, без сумлення, без сэрца.

Ніколі не прыжывецца ў іх садзе чаранок міндаля, ніколі не будзе ім шчасця ад чужога — уся іх пачварнасць ляжа цяжкім пракляццем на іх пакаленні…

Такія ж і пры ўладзе. Хто прыдумаў дэкрэт №3, хто завальвае эканоміку, хто на вачах у людзей скрадае бюджэтныя грошы, хто, схаваўшыся за каскамі і маскамі, лупіць дубцом маладзёна і пенсіянера без разбору, а хто нават твару не скрывае, а яго ўсё роўна няма: вочы белыя, зданёвыя, пашчы ашчэраныя… Нелюдзі сярод людзей… Марадзёры!

Таццяна Севярынец

Навіны па тэме