The post Віншаванне са святамі ад імя Маладых хрысціянскіх дэмакратаў appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

У роліку вы пачуеце, хто аб’яднаў Еўропу пасля Другой сусветнай вайны і чаму дзень Еўропы святкуецца 9 траўня?

Прыемнага прагляда!

The post Хто аб’яднаў Еўропу? appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

Менавіта ініцыятыва «За якасную медыцыну ў Віцебску»яшчэ ў 2014-м распачала паходы па кабінетах віцебскіх чыноўнікаў і пачала дамагацца, каб улады звярнулі ўвагу на стан медыцынскага абслугоўвання ў абласным цэнтры. Граматны галоўны доктар горада Станіслаў Цітовіч, абцяжараны аптымізацыяй медабслугоўвання вобласці галоўны спец Юры Дзеркач (быў яшчэ да нядаўняга часу), 6 дактароў у складзе Віцебскага гарсавета (да 2018-года)- усе яны давалі нам няўцямныя адказы на нашыя шматлікія «чаму?» і «калі?».

Мы ў кабінеты чынуш з’яўляліся як на працу, нам ўжо быў выстаўлены дыягназ » чарговае абвастрэнне». Але, паколькі мы прынеслі па ўсім накірункам агулам каля 10000 подпісаў, рэагаваць павінны былі. Замест планаванага паліклінічнага комплекса ў м-нах Білева з’явілася амбулаторыя для дарослых, зусім нядаўна адчыніла свае дзверы амбулаторыя для дзяцей – 4-6 гадоў аббівання парогаў, у м-не Поўдзень-7а вырасла прыгожая сучасная паліклініка-3 гады аббівання парогаў, кампутрызаваныя чэргі, пошукі лекаў, аналізы без уласных шпрыцоў, рамонт інфекцыёнкі-1-е аддзяленне – гэта ўсё подпісы, подпісы, паходы.

Праблем яшчэ заставалася зашмат: тэрміновы рамонт 1-й кардыялогіі на Камуністычнай, капітальны рамонт гінекалогіі на Хмяльніцкага чакаюць будаўнічыя краны ўжо 7 гадоў(!!!), недахоп медыкаў увогуле, вузкіх спецыялістаў у прыватнасці, састарэлае медыцынскае абсталяванне, адсутнасць апаратаў МРТ, ламаныя ложкі… З гэтым усім неаднаразова звярталіся да чыноўнікаў рознага ўзроўню. Няма грошай!- такі быў звычайны адказ пасля пераліку таго, што зроблена ў галіне медыцыны. Мы тыкалі пальцам, дзе грошы падаткаплацельшчыкаў, якія можна было б накіраваць на вырашэнне праблем. Гэта і прастоі тэхнікі на будаўнічых пляцоўках, гэта штогадовая ў адным і тым жа месцы замена тратуарнай пліткі ці штогадовыя рамонты лесвіцы на Успенку, гэта пахабныя тапіярыі па горадзе ці ў рост чалавека вазоны з ссохлымі туямі на плошчы Перамогі, гэта бясконцыя рамонты кабінетаў чынуш, гэта нахабныя праекты па знішчэнні гістарычнай спадчыны горада… І ўжо ўтойванне інвестыцыйных планаў горада і вобласці, бо гадоў 5 запар яны не выконваліся і на 50%, а грошы знікалі ў невядомым накірунку…

Але вось прыйшоў час – яго ніхто не чакаў – пандэмія. Страшная і бязлітасная. Ні горад Віцебск, ні вобласць да яе аказаліся татальна не гатовымі: усе тыя праблемы, на якія мы ўказвалі, а ўлады адмахваліся, сталі прычынамі таго, што катастрафічна не хапае сродкаў абароны, лекаў, памяшканняў для хворых, дактароў, сярэдняга медыцынскага персаналу, апаратаў дыягностыкі і дапамогі дыхаць. Каб не жыхары Віцебска, якія ледзь не адразу кінуліся хто маскі шыць хоць і рукамі, хто грошы збіраць, закупаць і развозіць па бальніцах неабходнае, хто шчыткі друкаваць на 3D прынтэрах, хто дактароў карміць і г.д., ужо наступіў бы калапс….

Дык спадарства чынавенства, да людзей трэба прыслухоўвацца, людзей трэба берагчы і шанаваць, без людзей вы нулі голыя. Забылі, пра што мы вам увесь час нагадваем? Слугі вы народу! А як народ абыходзіцца зараз без вас – і каранцін абвесцілі самі, і на самаізаляцыю сышлі, і лекараў забяспечваюць, то за што вы грошы атрымліваеце? Ніякі каранцін і ніякі крызіс вас не кранае? Горшыя з горшых паселі ў чыноўнічыя крэслы… Апошнія часы дажываеце….

The post Канстатацыя appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

За год у Віцебску недзе 30 сонечных дзён. Звычайна яны неяк размяркоўваюцца па порах года, а тут чыстае сонечнае неба ўвесь красавік. І ні кроплі дажджу. Ужо па-летняму цёпла, а ні табе зялёнага лісціка на дрэве, ні травіначкі. Ледзь-ледзь перад Вялікаднём пачала з’яўляцца, радуючы вока і праганяючы нейкі касмічны страх, што ў прыродзе Віцебска адбыліся нейкія нядобрыя незваротныя змены. І, кажуць, зʼявіліся ў вялікай колькасці кляшчы…

Ну, гэта жывыя істоты, ім не загадаеш, дзе жыць і ў каго кроў піць… А вось Віцебскі зелянгас і таямнічае начальства, чыімі загадамі той зелянгас кіруецца, – гэта асобная размова. Яе і пачнем. Здаля.

Каб аптымізаваць жыццядзейнасць гораду, у Віцебску ЖКГ прыдумаў скараціць амаль усіх дворнікаў і размеркаваць плошчу гораду паміж зелянгасам і Гардармостам. У выніку і вуліцы, і двары заваліла смеццем: ні ліст апалы не паспелі прыбраць – так і праляжаў дзе ў купах, а дзе і так. Каля смеццевых бакаў горы, дзе з удзячным відам грэбліся бамжы, вароны, пацукі.

Пакуль не ўмяшалася пракуратура, нашыя (ініцыятывы «Віцебск- горад наш») груканні і паходы па кабінетах выніку не давалі. Загадчык аддзелу па зваротах грамадзян Віцебскага гарвыканкаму з упартасцю сапсаванай кружэлкі паўтараў, не гледзячы ў вочы: «Усё прыбіраецца адпаведна новаму заканадаўству». А новае заканадаўства – гэта як раз і рашэнне гарвыканкама «аптымізаваць». Нарэшце, прызналі: фокус не ўдаўся, з 1 траўня вярнуць дворнікаў у двары! Пакуль іх асабліва не бачна. Па-ранейшаму вецер катае па асфальце пустыя балоны з-пад піва ды носіць у паветры ашмоткі поліэтыленавых пакетаў, шуршыць, прыбіваючы да якога куста, скарыстанымі ўпакоўкамі і па крысе горад зноўку зарастае смеццем.

Але ж новы клопат! Траўка палезла! Толькі-толькі паказала з ссохлае зямлі свае язычкі (яшчэ ніякі клешч не паспеў яе аблюбаваць у якасці стартавай пляцоўкі), а яе – жжах і няма. Касцы з трымерамі павылазілі. Спачатку выбрылі дашчэнту праспект Перамогі, зараз перасяліліся на Маскоўскі. Ды не па аднаму, а гуртамі. Працоўны дэсант у нас у Віцебску зараз у вялікай модзе.

Спешваюся з ровара, падыходжу: «Хлопцы, чые вы будзеце?» – «Зелянгас» – «Гэта вам такое заданне далі-касіць?» – «Ну так, нам сказалі – мы працуем» – «А дзе вы траву бачыце? Вось гэта яшчэ не яна». – «Ну. нам сказалі» – «А галава, спытаць-сказаць, што?» – «Вы што фатаграфуеце? Куды вы гэта выстаўляць будзеце? Я зараз міліцыю пазаву! Не дай Бог мой твар! Я вам асабістае жыццё сапсую! Я мужыкоў збяру. Ну-ка мне сваё прозвішча!» О, як асмялеў! Чаго пералякаўся? Гэты момант яшчэ патрабуе асэнсавання і працы… Тэлефануем у зелянгас, размаўляем з намесніцай Валянцінай Генадзеўнай. Яна, адчуваецца, недзе на абʼекце (так прынята казаць), нічога патлумачыць не можа, акрамя «нам загадалі, а хто, я не памятаю».

Тэлефануем адказнаму за экалогію гораду Фандо Валерыю Эдуардавічу (Амаль увесь красавік у Віцебску перавышала норму небяспечных цвёрдых выкідаў у паветра ў 2,5 разы).

Нагадваем пра забруджванне, смецце. Пытаемся, як жа так, чаму так усё без розуму. «А хочам, каб прыгожа было перад 9-м, траўка каб раўненькая, а то адна хутчэй расце, другая марудней»

Абзац. Па нормах траву на вулічных газонах стрыгуць (косяць), калі яна дасягне 15-20 см і пакідаюць не менш, як 5 см (у горадзе). А тут хаця б на 3 вырасла…

Віцебск падчас летняй спёкі пераўтвараўся амаль у пустку. Руда-шэрага колеру горад. Пры тым, што праз яго працякаюць 3 рэчкі… Бо няма сапраўднага гаспадара, ёсць чыёсьці спантаннае рашэнне, каб усё пад лінеечку, нібыта так прыгожа, няма разлікаў і розуму ў падыходзе да даволі простай праблемы: зрабіць горад чыстым, утульны, прывабным. А выканаўцы, што выканаўцы?.. Скажы дурню паклоны біць, дык ён і лоб пабʼе.

Электронны запыт у зелянгас адправіла.

Таццяна Севярынец

The post Скажы дурному паклоны біць… appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

Прайшло ўсяго больш за 40 гадоў, як віцебскія ўлады абвесцілі пустку за лядовым палацам (якога тады не было і ў планах) паркам 1000-годзя (урачыста адзначалася дата 1000 год гораду ў 1974 годзе), і два гады, як віцебскія сябры аргкамітэту БХД, актывісты ініцыятывы «Віцебск – горад наш», пачалі грукацца ў дзверы начальнікаў ды патрабаваць выканаць, нарэшце, тыя 40-гадовай даўніны планы.

Дзеля справядлівасці трэба сказаць, што чыноўнікі час ад часу ўзгадвалі пра парк: вадаём калісьці абклалі каменнем, забаранілі купацца, гнілым зубам уторкнулі біяпрыбіральню, увесь час зачыненую, а валанцёры амаль штогод упарта тыркалі ў паркавую гліну дрэўцы з марай, што, нарэшце, нешта прыжывецца.

22 красавіка парк стаў галоўнай пляцоўкай агульнанацыянальнага суботніка. Напярэдадні прывезлі зямлі, дрэўцаў, пачалі рыць уздоўж дарожак (2 гады пракладалі) траншэю для кабелю, каб і вадаём, і дарожкі заззялі ліхтарамі. Усё начальства, абласное і гарадское з памагатымі, былі тут, браліся за лапаты, пазіравалі на фоне блакітнага неба, бо парк упарта не хацеў станавіцца паркам, але колькі дзясяткаў дрэўцаў пасадзілі.

Актывісты ініцыятывы ў той дзень вырашылі, што іх высілкі будуць больш карыснымі на Адамавай сядзібе ў Вялікіх Лётцах… Але руку на пульсе парка трымалі.

Начальства па старой савецкай звычцы ўсталявала ля вадаёма вялікі камень, прыкруціла да яго шыльду, што вось гэта ў парку будзе алея, прысвечаная 75-годдзю са дня вызвалення Віцебску ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

Я доўга наразала колы па парку, каб пабачыць яшчэ якія азначаныя датамі знакі. Не знайшла.
За 1000 гадоў Віцебску здарылася толькі гэтая падзея? Падзея, ніхто не спрачаецца, асабліва калі ўзгадаць, як старанна пляжылі савецкія самалёты горад, які пакідалі ў 1944 годзе немцыІ 118 жыхароў, якія засталіся ў жывых, пачалі падымаць з руін горад…

Ці прыжывуцца, нарэшце, дрэўцы? Уздоўж праспекту Перамогі на тэрыторыі таго, што павінна, нарэшце, стаць паркам, моладзь па камандах «Бяры! Стаў! Прысыпай! Прыціскай! Палівай!» тое выконвае. Дрэўцы раскладзены каля лунак. Дзе корань, дзе верхавіна – разабраць складана, бо гэта нейкія абрубкі. Пабачыўшы тое, не стала ўмешвацца ў працэс, але прыйшла горкая думка, што і на гэты раз цяжка будзе назваць гэтую пустку паркам. Так, дарожкі амаль усе праз пустку пракладзеныя, падключаць ліхтары. Рубільнік тут, пэўна, будзе паварочваць галоўны госць «Славянскага базару» – штогод нешта адкрывае, і няважна, як тое адкрыццё хутка закрываецца на тэрміновы рамонт.

Звыкла без душы, без агеньчыка, без любові да гораду. Ляніва цюкаюць па бардзюру рабочыя, другія мацюкаюцца ля груды пліткі, на заўвагу нязлосна агрызаюцца, пытаючыся разабрацца, на якой гэта мове я да іх звярнулася. Нешта памянялася ў атмасферы гораду за 1000 гадоў. Не хоча ён красавацца на высокіх берагах Дзвіны, не адчуваецца тут ганарлівага пераможнага духу беларусаў.

Таццяна Севярынец

The post Ці быць ужо парку 1000-годдзя? appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

З нашымі віцебскімі чыноўнікамі не засумуеш… Штодня падкідваюць такія навіны, што проста вочы на лоб лезуць і дух займае: прыкладам, абвяшчаюць тэндар на ўтрыманне грамадскіх прыбіралень ажно на 108 000 рублёў (іх у горадзе 4 + па святах бія). У месяц атрымліваецца па 5125 даляраў.

Ці абвяшчаюць тэндар на 98 000 рублёў – гэта ўжо на ўтрыманне фантанаў, а ў мінулым годзе на фантан у парку Фрунзе ўвалілі рублёў.

З зусім нядаўняга: Афганскі цэнтр – гэта абласны клінічны цэнтр медыцынскай рэабілітацыі для інвалідаў і ветэранаў баявых дзеянняў на тэрыторыі іншых дзяржаў – здыме тэлеперадачы на 13 500 рублёў. І гэтыя ўсе расходы за кошт бюджэту. (На назву цэнтра звярніце асаблівую ўвагу! Ніякіх асацыяцый не ўзнікае?)

Яшчэ ўзгадаю тэндар з сарамліва неабвешчаным коштам на рамонт будынка, які належыць аблвыканкаму на Даватара (чытай “дом губернатара”, адабраны Косінцам – папярэднікам сённяшняга – у музея прыватных калекцый), дзе ўсяго 4 гады таму быў зроблены еўрарамонт і куды з бюджэту, згодна ўказу галоўнага, пайшлі нямалыя грошы на куханьку і на спаленьку пярлінавага колеру.

Пералічваю для таго, каб жыхары Віцебска і вобласці ўразіліся, куды, на якія патрэбы ідуць грошы падаткаплацельшчыкаў. Мяркуючы па колькасці “дармаедаў”, падаткаў, якія яны “павінны” сплаціць, апетыты ў чыноўнікаў растуць зваротна-прапарцыйна даходам насельніцтва.

Ну, глядзіце яшчэ, зараз камусьці з высокіх віцебскіх чынуш пабудаваць палац шлюбу захацелася. Пра гэтую сумна вядомую будоўлю пісалася ўжо шмат. Актывісты-праціўнікі знішчэння гісторыка-культурнай зоны горада, куды марыцца ўперці гэны палац, штодня строчаць лісты ў розныя інстанцыі, бегаюць па кабінетах, грукаюцца да дэпутатаў Палаткі ў пошуках абароны і горада, і гістарычнай спадчыны, і грошай, і нявыкананых сацыяльных праблем ад дзікасці, дурасці, безадказнасці “слуг народа”.

Усё часцей чуем, што ўвогуле знік усякі давер да ўлады, людзі абураныя да мяжы цярпення, бо куды ні кінь – паўсюль клін.

Нават каб Віцебск сталі прыбіраць ад снегу, спатрэбілася ўмяшальніцтва пракуратуры, каб проста на сайтах дзяржорганаў Віцебскай вобласці інфармацыя адпавядала нарматыўным актам і сучаснасці, спатрэбілася Камітэту дзяржаўнага кантролю ткнуць носам тыя органы.

Дык навошта нам такія слугі?

Таццяна Севярынец

The post Куды ні кінь… ці навошта нам такія слугі народа? appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

Гэтым летам шмат дзе пабывала ў беларускіх лясах: і на поўдні краіны – Гомельшчына, Берасцейшчына, і безліч разоў ва ўлюбёных Лужках, што за тры прыпынкі ад Воршы і куды мы сям’ёй ездзім ужо больш за 30 гадоў у грыбы з Віцебска.

З беларускімі лясамі бяда: няшчадна высякаюцца – Палессе дык увогуле пераўтвараецца ў стэп. А што самі на продаж не пусцілі, зараз даядае караед (Чула такое, што таго караеда, як у свой час баршчэўнік Сасноўскага ці той жа залатарнік па вынаходжаннях гора-навукоўцаў-лізаблюдаў, блізкіх да ўладных крэслаў, таксама імпартавалі ў Беларусь). І з лясной гаспадаркай бяда. Няшчадна высякаецца класны лес, вагонамі ідзе на экспарт за капейкі, а потым вырабы з нашага родненькага лесу купляем за шалёныя грошы.

Лужкі. Сюды аматараў грыбоў-ягад завозіць дызель, які лягчэе на два-тры дзясяткі чалавек у ягадна-грыбны сезон штодня.

А мы ведаем на шмат кіламетраў усе лужкоўскія куточкі і заманухі.

Калісьці тут быў прыпынак з чыгуначнай касай, крамкай, за чыгункай – дамы мясцовых лясных людзей, сады і гароды, калодзеж са сцюдзёнай вадой і шмат сцяжынак у лес. Бліжні лес змешаны, але можна дабрацца і да бора, і да балота.

Зараз тут жыхароў засталася адна сям’я ды і то набегамі, сабачка адзінокі брэша час ад часу, дамкі з’ела зелле, калодзеж і сцежкі засталіся, і па іх да станцыі калі-некалі выходзіць мядзвежая сям’я – прыкметы яе выхаду бачныя побач са сцежкай. Пэўна, мішкі палохаюцца цяжкавікоў, якія са страшным грукатам праносяцца міма…

Пакуль не бачыш у лесе прысутнасці чалавека, усё цудоўна: поўзаеш сябе па пасадках, забіраешся ў гушчар, бывае, напалохаеш якога гада і сам напалохаешся, цяжка выскачыць з кустоўя заспаны заяц, патрашчыць над галавой дзяцел, недзе падыме скандал сарока.

А калі заўважаеш “клопат” Аршанскага лясніцтва, гамон, застаецца толькі ненарматыўная лексіка… Ніякага хрысціянскага пачуцця…

Пару гадоў таму на чысцюткай чароўнай паляне з’явіліся высечаныя асінкі і бярозкі: што як ссеклі, так і сохне – грыбніца знікла, ягаднік таксама, у валежніку адно гады. У гэтым годзе ў пасадках сасонніка і бярэзніка Аршанскае лясніцтва праводзіць ці то чыстку, ці то яшчэ якое лясное мерапрыемства, але сцежка зараз пераўтвораная ў паласу перашкод, дзе зламаць ніжнія канечнасці – раз плюнуць. Мядзведзь, і той больш разумны, не на сцежку патрэбу вялікую справіў, збочыў… І па пасадках таксама няма чаго рабіць – іх чакае лёс той чароўнай палянкі…

Я не ведаю ўсіх акалічнасцей лясной гаспадаркі, але на прыкладзе Лужкоў бачу, што тут працуюць варвары, невукі крыварукія, бязглуздыя і абыякавыя пачвары, якія не здагадаюцца нават скласці спілаваныя дрэўцы, вывезці іх куды. Калі немагчыма з той сыравіны што добрае зрабіць, а я не ўпэўнена – да гэтай пары школьнікі і арганізацыі збіраюць і здаюць макулатуру, а паўсюль пустыя лозунгі пра “Беражыце прыроду маць вашу” – дык людзям аддайце, прадайце на пратопку ці што яшчэ. А грошай у краіне няма. А эканоміка проста гібее на вачах… Дзе ж яны будуць, калі, куды ні зірнеш, паўсюль безгаспадарчасць і разруха?.

Хутка і мядзведзям няма чаго будзе рабіць не толькі ў Лужках.

Збалелася сэрца.

Таццяна Севярынец

The post Лужкоўскі мядзведзь і Аршанскае лясніцтва appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

Віцебская зямля тоіць у сябе столькі трагедый, столькі чалавечай нізасці і гора, што дзіву даешся, як тут яшчэ квітнеюць сады, расце жыта, як у небе над гэтай зямлёй лётаюць і спяваюць птушкі, як спакойна разглядаюць азёры аблокі, захоўваючы на дне страшэнныя сведчанні мінулай вайны…

Думалася пра гэта каля невялікіх Бараўлянскіх могілак, куды прыехалі сябры ініцыятывы “Хайсы”, у якую уваходзяць і актывісты аргкамітэта БХД, у чорны дзень чарговай гадавіны пачатку Вялікай Айчыннай. Тут, пад вёскай Бараўляны, што недалёка і ад Віцебска, і ад Хайсоў, падчас вайны стаяў лагер ваеннапалонных. Мала з іх хто выжыў, бадай, ніхто – яшчэ не да канца вывучана гісторыя, але мясцовыя жыхары памятаюць расповеды бацькоў, як тут было страшна: бясконцыя стрэлы, енкі, чужынская мова і вечны страх, які вымушаў зарывацца глыбока ў зямлю…

Праз дарогу – Бараўлянскае возера. Пасля сведчання, што у ім тапілі прывезеных з Віцебску габрэяў, нават страшна глядзець у яго бок…

На ўскрайку могілак – крыж памяці загінулых тут і мірных людзей, І абаронцаў, і ваеннапалонных. Палягло на гэты палях іх зашмат… Крыж усталяваны ініцыятывай “Хайсы”, як і новы, што прывезлі сёння ў знак памяці менавіта па ахвярах таго лагера-Учдор 756. Па хрысцінскім звычаі святар айцец Зміцер памаліўся за супакой душ усіх загінулых…

Жыхары наваколляў добра ўжо ведаюць, што звяртацца трэба менавіта да каардынатара ініцыятывы “Хайсы” Яна Дзяржаўцава і яе сябраў, каб ушанаваць памяць па ахвярах.

Мясцовыя ж улады ведаюць і пра лагер, і пра гэтыя палі, якія сталі агульнай магілай для загіблых (зараз тут расце кукуруза), як ведаюць і пра Хайсы, дзе ляжаць у ляску за чыгункай ахвяры другога крыважэра.

Толькі код памяці ў чыноўнікаў знік.

Таццяна Севярынец

The post Код памяці – Учдор-756 appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

час, пакуль мы шпацыравалі па Пестуніцах, размаўлялі з людзьмі, жахаліся ўмоваў, у якіх людзі выжываюць – не жывуць, думалася мне пра 18 рэзідэнцый тнп, Дразды і драздуноў, марылася, каб наляцела якая бура – навальніца ды захапіла б усю гэтую камарыллю, ды як бы бразнула аб гэтую няшчасную зямлю – у Пестуніцах — ды каб папілі той іржавай ванючай вады, ды паелі зацвілага хлеба з адзінай крамкі, ды як бы скруціла ім жываты, а дапамогі медычнай і няма, ды напаў бы на іх панос-дрыстун, а ратавацца ніяк, на дапамогу не паклічаш, тэлеграмку не адправіш – пошта ж тут працуе 3 дні на тыдзень па 2 гадзінкі – паспрабуй дачакайся…

А калі пранясе і захочацца праявіць звычайную чалавечую цікаўнасць, дык убачылі б тут рэшткі былога квітнення саўгасу ў выглядзе разбураных кантор, закінутых вясковых могілак, неймавернай прыгажосці возера, скрозь чысцюткую празрыстую ваду якога бачна багвінне, якое дываном пазасцілала дно, закінутыя кватэры, што чорнымі праваламі вокнаў абыякава глядзяць на вяскоўцаў, якія яшчэ трымаюцца за гэтую радненькую зямельку.

– Як ты жывеш, Пестуніца?

– Як у каменным веку…

– Каб падняліся нашы мужыкі ды ўбачылі ўсё гэта, дык падумалі б: вайна тут была…

– А нікому мы непатрэбныя…

– Васіль, ці не ўсё скурыў? Мне пакінь. Што вы, дзеўкі, тут ходзіце? Нічога не зменіцца, так во і памрэм у гэтым лайне… – гэта мы ідзем па вуліцы Новай, дзе з абодвух бакоў двухпавярховыя дамкі, напалову ўжо закінутыя.

А прыехалі сюды з няўрымслівай Аленай Янушкоўскай, экс-кандыдатам у дэпутаты па Заронаўскай сельскай акрузе, актывісткай аргкамітэта БХД, каб зрабіць колькі рэпартажаў на свой “БТ” ды накіраваць іх у аблвыканкам, каб нагадаць: ТУТ ЖЫВУЦЬ ЛЮДЗІ!

Рапартуе Віцебскі райвыканкам яшчэ ў 2015-м годзе: добрая у вас тут вада і якасная! – з некаторых калонак цячэ ўвесь час, іржавая, з плямамі нейкага хімічнага рэчыва, а людзі плацяць за яе(!?), а вадаканалу і справы няма. Сельсавет – вунь ён, на прыгорку – абзавёўся нейкімі вялікімі тумбамі-кветніцамі, старшыня Ярошкіна, як прыйдзе на працу, бывала, дык усё паперкі перакладае, на людзей нават вочы не падыме. Новая старшынька Іжохіна яшчэ сябе амаль нічым не праявіла. Таксама бегае па вуліцы Новай, ні да людзей не загляне, ні тых калонак (а мы налічылі 2, з якіх увесь час цячэ вада) не заўважае, ні таго баршчэўніку, што падбіраецца да кожнага агароду, да кожнага дома такімі ж разгалістымі на вока прыгожымі парасонамі, як і бадзёрыя рэпартажы на БТ пра малыя радзімы, з атрутай рэчаіснасці, ад якой людзям так балюча і бязвыхадна, што ўжо прызвычаіліся, згаслі вачыма і душой.

У Пестуніцах былі дзіцячыя яслі, садок, быў саўгас, была праца, было шмат моладзі, было жыццё… Зараз яно ледзь цепліцца тут, гаротнае і безнадзейнае, і тут яшчэ нараджаюцца дзеці…

У вочы кідаюцца сядзібы прыватныя, дзе на ўласнай зямлі людзі працуюць на сябе на сваіх гародах, некаторыя нават маюць матаблокі і іншую сельгастэхніку, ды не чакаюць, пакуль улады адрамантуюць дах, паставяць плот…

Час павярнуць нельга, але сельскі час беларускага жыцця паказвае: вяскоўцу трэба зямлю аддаць ва ўласнасць, дзе ён будзе адчуваць сябе гаспадаром, а не нахлебнікам і дзе будзе сваім здабыццём распараджацца самастойна.

Агульная ўласнасць – нічыя. За 101 год гэта павінна быць зразумела.

Усё, пра што я вам сказала, гэта прыказка. А “казкі” пра сапраўдную Беларусь глядзіце на відэа Алены Янушкоўскай на ютубе, на нашых сайтах vitebskby.com і на афіцыйным партыйным БХД. Людзям са слабой псіхікай лепш не глядзець…

Дарэчы, Алену ўжо і ў Пестуніцах ведаюць. Пазнаюць і распавядаюць на камеру пра балячкі жыцця, якія самастойна, без тых, хто ў клопаце за іх штомесяц атрымлівае заробак, вырашыць не могуць. Ну дык нагадвайма ім, слугам народным, што можам і не аплочваць іх дармаедства.

Таццяна Севярынец, што глядзела на вясковае жыццё без ружовых акуляраў.

The post Каменны век Пестуніц appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).

Ніхто не здолеў абараніць іх тады, у 30-я мінулага стагоддзя… Іх вывозілі машынамі ў начны курапацкі лес да ўжо гатовых ямаў, выстрайвалі над безданню, небыццём, і кулі энкавэдэшных наганаў абрывалі іх светы і мары…

Доўгія дзесяцігоддзі пра іх ніхто не ведаў, як бы іх і не было. 30 год таму праўда пакрысе пачала выбірацца з тых жудасных ямін чарапамі і косткамі, сосны перапляліся з крыжамі ў агульную памяць па нявінна забітых… Крыжы, пастаўленыя беларусамі, палякамі, габрэямі – іх не злічыць, як не злічыць і тых, хто пад імі, на кожным кроку.

Іх абараніла ў нулявыя купка моладзі, хто пачуў гэты кліч, калі пачалі праводзіць менскую кальцавую. Гэта былі Павел Севярынец, Лёша Шэін, Жэня Скочка, Ганна Соўсь , іх сябры і паплечнікі..

Іх абараніла Ганна Шапуцька з дзясяткам неабыякавых беларусаў, калі пачалі ў ахоўнай зоне будаваць забаўляльны комплекс “Бульбаш-хол”.

Іх абаранілі Зміцер Дашкевіч, Сяргей Пальчэўскі ў лютым 2017-га, калі з другога боку Курапат пачалася будоўля бізнес-цэнтру. І гаспадар той забудовы праз месяц зразумеў абаронцаў і звярнуў тут свой бізнес.

Тут, у Курапатах, бывалі паслы розных краін, якія схілялі галовы перад памяццю дзясяткаў, сотняў тысяч забітых сталінскім рэжымам, тут прэзідэнт Клінтан усталяваў лаўку як сімвал ціхай памяці, пакуты і роздуму.

Тут не было толькі таго, хто чапляецца ў Беларусі за ўладу рукамі і нагамі ўжо трэцяе дзесяцігоддзе і марыць вышкрабсці акрываваўленымі прагнымі лапамі памяць і нацыянальную свядомасць беларусаў…

Нечакана, у парушэнне існуючага заканадаўства, замест “Бульбаш-хола” на тым жа месцы ў ахоўнай зоне Курапат, заткнуўшы сумленне, годнасць, Закон адказным чыноўнікам, нават Міністэрству культуры, пэўна, добрым хабарам – інакш незразумела – новыя (старыя) уладальнікі таго “хола” адкрываюць рэстаран і цэлую зону адпачынку ”Паедзем, паядзім”…

Курапаты зноў клічуць жывых, каб абараніць мёртвых. Каб абараніць памяць, годнасць, гонар, незалежнасць маленькай шматпакутнай Беларусі, каб не паўтарылася, каб пад каранямі сасны, паваленай ветрам, не з’явіліся твае, беларус, чэрап і косткі.

І зноўку на абарону Курапат паўсталі Ганна Шапуцька, Павел Севярынец, Зміцер Дашкевіч, Вячаслаў Сіўчык, Аляксей Туровіч, Ніна Багінская, Наталля Гарачка, Яўген Батура, Дзяніс Садоўскі…

13 чэрвеня сюды “высадзіўся дэсант” з Віцебска і Бабруйска. Далекавата ад Менска, штодня немагчыма быць сярод абаронцаў, але немагчыма не пачуць сэрца Курапат… Каб людзьмі звацца.

Чацвёра віцеблян, чацвёра бабруйчан, сябраў аргамітэта БХД, прабылі тут амаль дзень, пазнаёміліся і з ахоўнікам Дзімам, пакрыўджаным абаронцамі, што спакойна не даюць яму зарабляць грошы на костках – а яму не баліць!, даішнікамі, гатовымі задавіць голымі рукамі ўсіх абаронцаў, толькі б яны адсюль зніклі ды не кідаліся пад машыны, што вязуць у рэстаран харчы, – а ім таксама не баліць, замест крыжоў – у вачах зорачкі на пагонах мільгацяць, суворы надзьмуты маёр міліцыі, які праразае натоўп абаронцаў як мурашыны строй: “Павел Канстанцінавіч, я вас апошні раз папярэджваю!” – яму таксама абыякава.

А нам?

У купе плацкартнага вагона “Брэст-Санкт-Пецярбург” размаўляем з пецярбуржцам – наведваў у Менску маму: “А што такое Курапаты?”

У начной віцебскай таксоўцы малады кіроўца: “А што такое Курапаты?”

Калі не можаце пад’ехаць на некалькі гадзін у Курапаты дапамагчы абаронцам, а сэрца Курапат вам чутно, распавядзіце хаця б родным і знаёмым, бо БТ і “Советская Белоруссия” пра гэта не распавядуць…

На мапе Беларусі дзясяткі месцаў, дзе адбывалася ў трыццатыя гады мінулага стагоддзя тое, што і ў Курапатах, дзе трэба ствараць народныя мемарыялы памяці, дзе трэба ўсвядоміць, як кожнаму з нас, ЖЫВОМУ, пашчасціла не быць наканаваным нарадзіцца ў тых, хто ляжыць у Курапатах, Хайсах, пад Паляямі, пад Кабыляцкай гарой… Пра каго мастачка Наталля Бордак не напіша карціну “Сэрца Курапат”. Каб не здарылася, пачуй!

Курапаты клічуць цябе!

The post Курапаты клічуць цябе appeared first on Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД).